|
|
|
|
|
وقتی ستارگان به من چشمک می زنند و گلها تبسم می کنند ، اگر کسی ديگر با من نبيند لذتی از ديدن آنها نميبرم.
ارتفاع مبدأ: 2230 متر دوباره به کلار رفتیم. حالا دیگر احساس می کنم که کوه کلار، برای ما یک کوه «دم دستی» شده. سوای دم دست بودنش خیلی هم جذاب و زیبا است و به اندازه کافی بدن را تحت فشار قرار می دهد. صعود ما این بار یک تفاوت با دفعات پیش داشت: مسیر برگشت ما راه همیشگی نبود و از راه دیگری بازگشتیم تا از کنار تالاب «چال تر» بگذریم. روز پنجشنبه ۵/۳/۹۰ ساعت ۱۸:۳۰ صعود را شروع کردیم و تا ارتفاع ۲۶۰۰ متری بالا رفتیم و شب را در آنجا خوابیدیم. صبح جمعه ساعت ۳:۳۰ بقیه مسیر را ادامه دادیم. تالاب «چال تر» را از چند سال پیش روی تصاویر ماهواره ای در نزدیکی کلار دیده بودم. و نام «چال تر» را نیز از زبان مردم محل شنیده بودم. ابتدا فکر می کردم که دریاچه بالای قله همان «چال تر» است و حتی در گزارش های صعودمان در سال های پیش، این را نوشته بودم تا این که یک نفر از اهالی بلداجی در بخش نظرات به من توضیح داد و مرا از اشتباه در آورد و متوجه شدم که «چال تر» نام همان لکه آبی است که در گوگل ارث می دیدم. کارمان در آمد!! یافتن مسیر «چال تر». از خیلی ها مسیر آن را پرسیدم. یا نمی دانستند و یا با ما همراه نمی شدند. بالاخره تصمیم گرفتیم که پس از صعود این بارمان به کلار بدون داشتن راهنمای همراه به دیدن «چال تر» برویم. با راهنمایی هایی که شنیده بودم و به کمک GPS به راه افتادیم. بالاخره گوشه ای از «چال تر» را از فراز یکی از بلندی های مسیر زیارت کردم و عکسی از آن گرفتم که در عکسهای این گزارش آن را قرار داده ام. در مسیر بازگشت راه طولانی تری پیمودیم و در انتها در حدود هفت کیلومتر راه خاکی را با ماشین پیمودیم تا به روستای «سناگون» از توابع گندمان برسیم. من این مسیر را به کسی توصیه نمی کنم و از همنوردان بردبارم (آقایان محمدرضا ساکیان، فرداد عزیزکریمی و مهدی فضلعلی) که مرا در این صعود همراهی کردند نیز پوزش طلبیدم ولی با تجربه ای که در این برنامه به دست آوردم به کسانی که تمایل به صعود و یا فرود از این مسیر به کلار را دارند، پیشنهاد می کنم که با کوهنوردان روستای سناگون همراه شوند. آنها راههای بهتری را می دانند. قابل توجه: گزارش صعود به کلار در سال 85 |
||
|
|
||
|
|||||||||||||
|
| |||||||||||||