سه هفته پیش مطلبی نوشتم با عنوان ما هم گنج پیدا کردیم و در آن به معرفی دوست گرانقدرمان آقای دکتر قدرت الله موحدی پرداختم. این بدان معنی نبود که ما در کوهستان فقط یک گنج پیدا کرده ایم. یکی دیگر از گنجهای شایگان ما در این پهنه، دوست گرامی دیگری است به نام آقای احمد آقائی. ایشان کارشناس تربیت بدنی و ورزش مدارس شهرستان ایذه و داور سنگنوردی کشوری و مربی کوهنوردی خوزستان می باشند. او بچه قلعه تل می باشد و اکنون در ایذه زندگی می کند. به ندرت روزهای تعطیل در خانه می ماند و اگر بگوئیم اصلاً نمی ماند اشتباه نکرده ایم و سراپا خود را در خدمت کوهنورد و کوهنوردی قرار داده است. با اینکه ما بسیار مشتاقیم که وقتی به کوه می رویم افتخار همراهی او را داشته باشیم، کمتر فرصتی دست می دهد که چنین شود. یادم می آید که در آذر ماه ۸۵ وقتی برای صعود به کوه تنوش به ایذه رفته بودیم ایشان باید گروه دیگری را به کوه دیگری می برد و قرار گذاشت که غروب بعد از آنکه همه از کوه فرود آمدیم همدیگر را ببینیم.عصر آن روز اتفاق جالبی افتاد. تلفنی به من گفت که گروهی که از اهواز آمده اند و به کوه منگشت صعود کرده اند در بازگشت دچار مشکل شده اند و از من درخواست کمک کرده اند و من حالا عازم آب هرمو (نیمه راه منگشت با ارتفاع صعود ۱۰۰۰ متر) هستم و نمی توانم پیش شما بیایم. برای توضیح این کار همین بس که بگویم این مسیر آب هرمو را بسیاری از گروهها که از شهرستانهای اطراف به ایذه می روند به عنوان یک برنامه یک روزه اجرا می کنند. از کارهای بزرک دیگر این مرد این است که چند سال پیش که مسابقه ای در یک صعود سرعتی به قله دماوند در سطح کشور برگزار شده بود ایشان نفر اولی بودند که به قله رسیدند. ماشاءالله.
   در پایان مطلبی را که ایشان پارسال در بخش نظرات سایت ما نوشته بودند می نویسم:

بنام یزدان پاکی که کوهها رامیخ های زمین قرارداد
   دردورانی که بشردرعلم و تکنولوژی پیشرفت قابل ملاحظه ای نموده است وامکانات بهتر زیستن برایش فراهم آمده وزندگی او روز بروز ماشینی ترمی گردد، به همان میزان حیات وسلامتی انسانها مورد تهدید قرار می گیرد. بنابراین برای کسب سلامتی و شادبی، تحرک و ورزش ضروری و اجتناب ناپذیر می باشد. ورزش کوهنوردی که امروزه بسیاری از مردم جهان برای بدست آوردن و حفظ سلامتی خود به آن روی آورده اند، می تواند یکی از مطلوب ترین راههای مبارزه با هر گونه عدم تحرک انسان اسیر زندگی ماشینی امروزی باشد زیرا ورزشی است که در آن سن و سال به طور جدی مطرح نمی باشد چون دراین ورزش تمام اعضای بدن بنوعی دخیل هستند. در حقیقت می توان گفت کوهنوردی نه تنها جسم را توانمند می کند بلکه روح را نیز پالایش کرده و صیقل می دهد. کوهنورد باقدم گذاردن در وادی عشق یعنی کوهستان در واقع به دانشگاهی وارد می شود که کلاس آن طبیعت و معلمش شجاعت و درسش تواضع و مشق شبش عشق ورزیدن است عشق به طبیعت جهان هستی و صانع آن:
       به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست                 عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست
کوهنورد با گام نهادن برقله ها و رسیدن به اوج، فروتنی و تواضع راتجربه می کند و یاد می گیرد که ملاک به هدف رسیدن نیست بلکه کمک به دیگران برای رسیدن به هدف است.می آموزد نظم ودوستی را، تعاون و با هم بودن را، تقسیم قرص نان وجرعه ای آب را. این انسان عاشق فرا می گیرد از طبیعت بی انتها، بخشش را و از صخره ها مقاومت دربرابر سختیها را و از کوهها صبر وپایداری را. زمانی که در اوج قدم می گذارد با تمام وجود باین نکته می رسد که:هر چه بالا رود خدا بالاتر است.