مدتی است که در برنامه های کوهنوردی از «اون» بلبل شیدای کوهستان خبری نیست. یعنی از خیلی ها خبری نیست. به خصوص از وقتی که قرار شد ادارات برای ورزش بودجه ای صرف نکنند. ولی قضیه «اون»  با بقیه فرق می کند «اون» که از حوالی سال 80 به طور جدی کوهنورد شده بود یک شبه ره صد ساله را پیمود و همیشه خود را واله و شیدای کوه معرفی می کرد و چنان از عشق به کوه سخن می گفت که گوئی اگر دو هفته به کوه نرود زبانم لال دق می کند. البته وقتی آدم را مفت و مجانی و با بهترین وسیله و راحت ترین پرواز به اقصی نقاط مملکت ببرند و در بهترین هتلها اقامت دهند و با بهترین اغذیه و اشربه ازش پذیرائی کنند و دست آخر هم یک هدیه زیر بغلش بگذارند و در برگشت هم حق مأ موریت به او بدهند، همه دوست دارند عاشق کوه که هیچی حتی عاشق «اون» هم بشوند. البته در این چند ساله از این دست عشاق کوه زیاد دیده ایم که با کوله پشتی و کیسه خواب و … عاریتی همچون پلنگ در کوه می خرامیدند و غالباً هم دست پرورده «اون» بودند. ولی خوشبختانه اکنون که بساط مفتی نوردی برچیده شده، کوه از آلایش آنان پاک شده و هریک به بهانه ای از جمله عشق به خانواده و اینکه کسی که به خانواده عشق دارد به کوه نمی رود به گوشه ای خزیده اند(مثل اینکه اینان تازه تشکیل خانواده داده اند و در زمان مفتی نوردی که عاشق کوه بودند هنوز عشق به خانواده را تجریه نکرده بودند.)
   ولی همان طور که گفتم قضیه «اون» با بقیه فرق می کند چون زبان «اون» از دیگران درازتر بود و عشق آتشینش بیشتر زبانه می کشید و حالا «اون» بر سر دوراهی قرار گرفته که چه کند. اگر باز هم به کوه برود که باید از جیب مبارک پیل خرج کند که به این کارها عادت ندارد و بهتر است بگوئیم اصلاً آن را تجربه نکرده و به قول حضرت حافظ این کار کمتر می کند. و اگر به کوه نرود همگان پی می برند که حکایت عشق او به کوه همانند حکایت کشک بوده است و دوغ.
                         عشقهائی کز پی رنگی بود            عشق نبود عاقبت ننگی بود